فکر می کردم تو همونی
که خدا داده نشونی
از سرِِ قصه‌ی تقدير
می‌شه تا ابد بمونی

فکر می‌کردم دلِ سنگت
مثل ظاهرت لطيفه
نگو افكارِ پليدت
خودِ شيطونو حريفه

پیش من بودی و هرگز
دلت اما يار نبودش
شعر آشنای عشقو
يه بارم واسم نخوندش

درد دل رو به تو گفتم
تا دل آرومی بگيره
رنجش از تلخیِ حرفات
جونمو ازم می‌گيره

دل و احساسو ربودی
غم و تنهايی سرودی
اون فرشته‌ای كه گفتم
تو نبودی ، تو نبودی…

فكر می‌كردم تو نباشی
ديگه زندگی تمومه
ندونستم واسه اين دل
ياد تو بودن حرومه

حالا که جایی نداری
توی قلب و توی یادم
انگاری تو رو به جای
این همه دلخوشی دادم

ديگه فكر نمی‌كنم من
به تو يا ادامه دادن
تا هميشه واسه اين ماه
بی ستاره ها زيادن

علي بنيان عالم - مهرماه ۱۳۸۸