این پسره پشت دره
اون یکی پشت پنجره
با چشمک و یه دسته گل
می خواد بگه دوسِت داره

میس کالِ تو نگاه نکن
اینجوری خیلی بهتره
دونه به دونه بشماری
تا خودِ شب وقت می گیره

محل نمی دی بهشون
گفتی که گم شن همشون
می‌گی همه مزاحم و
از یه قماشن ولشون 

اما خودت مقصری
که از همه نظر سری
بدونِ اولین نگاه
دلا رو یک‌جا می‌بری

پشتِ سرِ این پسرا
صفحه می‌ذاری ناقلا
می خندی با مسخرگی
دخترِ شیطون و بلا

نمی دونن که خنده‌هات
همش فقط مالِ منه
شیرین زبونیات کلک
بخاریِ حال‌ِ منه

لوس نشو تا کنارِ تو
با ریتم شیش و هشت بیام
داد بزنم که بشنون
فقط خودِ تو رو می خوام

علی بنیان عالم – آذر ۱۳۸۷