فکر می کردم تو همونی
که خدا داده نشونی
از سرِِ قصه‌ی تقدير
می‌شه تا ابد بمونی

فکر می‌کردم دلِ سنگت
مثل ظاهرت لطيفه
نگو افكارِ پليدت
خودِ شيطونو حريفه

پیش من بودی و هرگز
دلت اما يار نبودش
شعر آشنای عشقو
يه بارم واسم نخوندش

خورشيدكِ دلم، رفتی به پشتِ ابر
بی من چرا… چرا؟ بی تو خزونه صبر
 
بي تابشِ تو باز، تاريكه اين تنم
گفتی كه ماهِ تو، تنها خودِ منم
 
آيين تو غروب، تقديرِ من شبه
بالينِ سردِ من، درگيرِ يك تبه
 

نازنینم, بهترینم
واست عنوانی نداشتم
دیگه میرم تا بدونی
که چه قدر دوسِت می داشتم

به خدا نامه نوشتم
همه درداتو بده من
یارِ من مال تو باشه
عشق تو به جای قبلاً

لحظه ی سلامِ دیدار
تا ابد نمی شه تکرار
اولین و آخرین بار
خودِ مجنون شدم انگار

از ستاره های آسمون شب
عکس تو تو برکه ی دلم نشست
اون دلی که عمریه تو سد بغض
بی صدا وسعت دریا رو شکست

تو چه بودی که هوای بودنت
با هجوم غصه ها همهمه کرد
منو از غروب سرد بی کسی
تا طلوع ما شدن زمزمه کرد

عطر شبنمی ز برگ دل تو
روی خاک خشک این تنم چکید
روحم از شوق حضور تو شکفت
قد کشید و به فدای تو رسید

فكر مي كنم براي شروع وبلاگ نويسي با اسم واقعي خودم كمي مقدمه چيني به جز سرآغاز لازم باشه !

يادت مياد اولين روزي رو كه با نت ، چت و اينترنت آشنا شدي ؟ اون روزا محتاط بودي كه چي بگي ، چي نگي ؛ مدتي زمان برد تا به قول معروف جا افتادي و ببيني چي به چيه ، آي دي ها و تخلص هايي واسه خودت ساختي و كم كم روت باز شد و دم در آوردي ، بله درست خوندي ؛ دم در آوردي ! من نه ، تو !

به نام حضرت دوست ، كه هر چه مي كشيم  از اوست !